Słowo o poezji

Jak pisać wiersze- esencja życia(1)

Jak pisać wiersze?

Na to pytanie nikt tak do końca nam nie odpowie, ale można spróbować usystematyzować wiedzę na temat pisania wierszy.

Na początek pojawia się podstawowe pytanie – dlaczego piszemy. Oczywiście tyle jest odpowiedzi ile osób. Dla jednych to ucieczka od życia codziennego, chwila zatrzymania, oddechu. Czasami uwiecznienie piękna otaczającej nas przyrody lub opis tego co nas spotkało w danym dniu. Dobrego czy złego. Przelewamy wtedy nasze myśli na papier lub piszemy w notatniku. Staramy się tak dobrać słowa, ułożyć je w wersy, strofy by potem podzielić się nimi na portalach z poezją. Cieszy nas, gdy wiersz się podoba, natomiast kiedy reakcje są nie takie jakbyśmy chcieli, może warto zastanowić się nad sposobem swojego pisania.

Sama piszę od wielu, wielu lat i wiele razy przekonałam się, że trzeba przyglądać się temu co się „spłodziło”, przeczytać wiele razy, nawet zostawić na jakiś czas, potem wrócić i zobaczyć czy tak samo brzmi wiersz jak wtedy, kiedy powstał jego szkic. Szkic z życia wzięty.

Traktuj poezję jako sposób na uchwycenie esencji życia, a nie jako ucieczkę od życia

Poezja jest dla Pana krainą wytchnienia po trudach codzienności, krainą, w której można o wielu sprawach powszednich zapomnieć na chwilę. Powstają w ten sposób strofki o naiwnym, dziecinnym nieco wydźwięku, jednakże jakby poza określonym czasem i poza osobowością autora. Poeci „z urodzenia” postępują zupełnie odwrotnie. Poezja nie jest dla nich rekreacją i ucieczką od życia, ale samym życiem. Dlatego starają się w niej wyrazić to, co Pan odsuwa na bok: doświadczenia, niepokoje, pretensje, pytania, jakie zadaje sobie człowiek dojrzały. Nie zawsze wystarczają im do tego gotowe foremki wierszowe, a ich aforyzmy rzadko są tak prostoduszne.

Nasza Poetka i Noblistka Wisława Szymborska doskonale widziała, jak uchwycić tę esencję życia.

Dla wszystkich, którzy piszą wiersze, w tym i mnie również wcale to nie jest takie oczywiste. Dlaczego? Bo życie nie jest oczywiste. Żyjemy, kochamy, dotykamy śmierci. Wiele rzeczy przykuwa naszą uwagę, a jednak zbyt często staramy się napisać wiersz taki prawdziwy, by wszystkich zaskoczył i się spodobał. Zatrzymał na dłużej.

Kiedy sama piszę, to coraz częściej nie jest to już tylko napisanie kilku czy kilkunastu wersów by wyrzucić z siebie tylko emocje, które w tym szczególnym momencie mną wstrząsnęły, zatrzymały na tyle długo, by coś z tego powstało. Dawniej była to ucieczka, wylanie wszelkich gorzkich żali na świat, na ludzi. Ot takie niewinne hobby.

Ważne jest każde słowo

Z czasem jednak zaczęłam przykładać większą wagę do słów, które zaczynają tworzyć wersy i strofy i w końcu cały wiersz.

Sama potem zauważyłam, że wersy stały się bardziej dojrzałe, dopracowane. Przede wszystkim szczególną uwagę zwracałam na błędy ortograficzne. Niestety zauważyłam, że wiele osób piszących nawet nie stara się sprawdzić np. w Wordzie czy wszystko jest poprawnie.

Tematyka wierszy również powinna bardzo różna. Bo każdy dzień przynosi nam coś nowego. Nowe pytania, nowe doświadczenia, nowe przemyślenia. Na temat życia można pisać godzinami. Tyle w sobie niesie materiału , że z pewnością można z niego wyłuskać ziarna, które starczą nie tylko na jeden, czy dwa a więcej wierszy.

To właśnie jest ta esencja życia i wiersza, który rodzi się z jednej luźnej myśli.

Za tydzień kilka słów o tym, o czym pisać wiersze.

Visited 1 times, 1 visit(s) today

2 Comments on “Jak pisać wiersze- esencja życia(1)

  1. Piszę pod wpływem chwili, wyrzucam emocje, naprawiam co niemożliwe.
    Wiersze są esencją wybraną z codzienności .
    Kocham poezję, uwalnia mnie od tego co uważam za złe, co uwiera, także co kocham.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *